Jolan's verhaal
Wanica, 13 Augustus 2015

Lieve mensen,

Er zijn al weer een aantal maanden voorbij gegaan sinds mijn laatste logboekbericht en nu is de vakantie nabij. Dankzij de huiswerkbegeleiding zijn de meeste lagere schoolkinderen over gegaan, al weten we dat alleen nog maar en hebben zij geen rapport ontvangen. Er is door alle kinderen hard gewerkt en ze hebben allemaal goed hun best gedaan. Op school is er nu niet veel meer te doen, want het is komkommertijd en dan hebben de kinderen de vrijheid om zelf te bepalen of zij wel of niet naar school willen, want er zijn geen echte lessen meer.

 

Voor de kinderen staan er nog een aantal leuke activiteiten op het programma. Zo zullen zij optreden met zang en dans bij het benefiet op 15 augustus en op de dag er na dansen zij i Sunny Point bij de Evangelische Broedergemeente. En heel misschien gaan we het weekeind daarop naar Nieuw Nickerie en treden beide dansgroepen daar op.

Daarna gaat een aantal van de kinderen voor de vakantie naar huis en zo hebben wij dan alle ruimte om de projecten voor de toekomst voor te bereiden. We zijn heel blij met alle hulp die we tot nu toe gekregen hebben en hopen, dat u ons in de komende tijd niet vergeet. Werken met kinderen is niet altijd gemakkelijk. Een aantal van de kinderen heeft zoveel nare dingen meegemaakt, dat het verwerkingsproces jaren duurt. En al zijn een luisterend oor en liefde heel belangrijk, wij kiezen er ook voor om waar nodig specialistische hulp in te roepen, opdat het met de kinderen nog beter gaat.

 

In de afgelopen periode kregen wij ook hulp van onze zoon Marcus, die hier o.a. voor de kinderen een speelhoek heeft opgezet en die het hele huis anders heeft ingericht opdat het gezelliger en functioneler wordt. De kleintjes hebben nu een speelhoek in de voorzaal en de kleine jongens hebben een eigen auto - speelhoek in hun slaapkamer, terwijl de kleine meisjes blij zijn met hun poppenhoek in hun kamer. De volgende stap is dat de tieners hun eigen babbelhoek krijgen op het balkon.

 

 

U leest het: we zijn druk in beweging en we hebben nog vele plannen, maar eerst verheug ik mij op de vakantietijd. In hebben wij doordat de meeste kinderen weg zijn, alle gelegenheid om goed na te denken en te plannen voor de nabije en verdere toekomst.

 

Ja en misschien gaan we nog wel een kleine vakantie houden in het buurland Frans Guyana, omdat we willen kijken, of we daar ook projecten zullen opzetten en welke. En ook Nieuw Aurora staat op ons programma. Als de kinderen naar school gaan, kunnen we niet gemakkelijk naar het binnenland reizen, maar in de vakantietijd wel. Dus misschien organiseren we voor onszelf een kleine werkvakantie in het binnenland en dat is wel een uitdaging! Ik hoop, dat ik daar dan ook een preekbeurt zal mogen vervullen.

 

Lieve groeten van Jolan.

 

 

In de komende tijd krijgen wij weer ondersteuning van onze zoon David en in december en januari verwachten wij nog een vrijwilliger. We zijn heel dankbaar voor alle hulp, die we krijgen zowel in mankracht als aan giften. Dozen uit Nederland stellen ons in de gelegenheid om de speelhoek steeds met speelgoed uit te breiden en ook de speelhoeken in de kinderkamers. Kinderpsychologie betekent o.a., dat je kinderen niet alles meteen moet geven, want dan zien ze de waarde er niet van in en gaan ze er niet zorgvuldig mee om.

 

Terwijl ik dit bericht schrijf zijn de kniplessen op mijn waranda in volle gang. Het is een gezellige drukte. De lessen die wij nu geven zijn speciaal, want het is de bedoeling dat de mensen die nu les hebben in de toekomst zelf les gaan geven, zodat we op meer plaatsen onze kniplessen kunnen organiseren. Een van de cursisten is speciaal voor deze lessen uit Frans Guyana gekomen, want met het kniples -project willen we in 2016 over de grens gaan.

Wanica, 11 Mei 2015

Lieve mensen,

Het is al weer een hele tijd geleden, dat ik in mijn logboek heb geschreven, maar ondertussen is er al weer heel wat gebeurd. Met name bij ons huis zijn er zeker een aantal veranderingen. Onze jongeren, die dansles krijgen hebben 2 dansgroepen gevormd: de dansgroep Esperanza en de Rainbow Kids en beide groepen hebben afgelopen zondag, op 3 mei opgetreden bij het 10-jarig bestaan van de gemeente Nieuwe Wijn in Santodorp. De dansgroep Esperanza trad 2 maal op en de Rainbow Kids deden 1 dans. Het was een groot succes en de mensen waren enthousiast. Beide dansgroepen hebben ook speciale danskleding waarmee ze optreden en al was het voor de jongste groep het eerste optreden, het was zeker niet het laatste. De Rainbow Kids zijn te zien op de foto, ze dragen kleding in de tere kleuren van de regenboog.

 

De mensen vonden de dans van de kleintjes verrassend! Na de dienst, die overigens meer dan 3 uur duurde, was er voor iedereen nog te eten en te drinken, omdat het een groot feest was.

 

 

Verder zijn we druk bezig geweest met een verdieping van de huiswerkbegeleiding en daarvoor was speciaal Ineke, een vrijwilliger uit Nederland, bij ons, die niet alleen de huiswerkbegeleiding een nieuwe opzet heeft gegeven, maar die ook alle kinderen op niveaus heeft getest zodat wij nog beter met hen kunnen werken. Ineke heeft veel ervaring met speciaal onderwijs en kon goed inspelen op de problematiek van de verschillende kinderen. Van de kinderen, die onder onze hoede zijn, zijn er enkele met leerproblemen en daarvoor heeft Ineke een speciaal lesprogramma ontwikkeld.

 

We hebben een nieuwe huiswerkbegeleidster aangesteld, iemand die wordt opgeleid tot onderwijzeres, die de kinderen verder met hun huiswerk en hun extra lessen zal begeleiden en we zijn heel blij, dat Ineke haar heeft kunnen inwerken, zodat de overdracht van ons lesprogramma vlekkeloos verlopen is. We hebben alle vertrouwen in onze nieuwe huiswerkbegeleidster. En nu heb ik eindelijk tijd vrij om meer met de kinderen aan het werk te gaan in verband met hun trauma's. We zijn er soms wel mee bezig en als ik naar bepaalde kinderen kijk, dan zijn deze al veel evenwichtiger geworden, maar nu ik tijd hiervoor vrij heb gemaakt, kan ik nog gerichter met de kinderen bezig zijn en dat is heel fijn, want veel van de kinderen hebben wel heel wat meegemaakt.

 

 

Dankzij giften kunnen wij als stichting ook meehelpen aan de bouw of verbouwing van diverse huizen van mensen en verder doen er regelmatig mensen uit Paramaribo of Nieuw Nickerie of Frans Guyana een beroep op ons om directe praktische hulp en zo blijven wij in beweging. Verder geef ik zelf ook les aan het Seminarie is Paramaribo en dat geeft mij veel inspiratie ook bij het werk, dat ik voor de kinderen doe. Op het seminarie geef ik les in pastorale bediening, praktische theologie en liturgie en het is heerlijk om iets van mijn vak door te geven aan enthousiaste studenten.

 

We hebben veel plannen, maar zonder inspiratie en financiële steun kunnen wij niet. Gelukkig krijgen wij hulp van mensen en hulp van boven en daardoor ervaren wij, dat hoewel niet alles gemakkelijk loopt we steeds de middelen krijgen die we nodig hebben, soms in de vorm van pakketten of door praktische hulp en soms door de nodige financiële steun. We hebben al veel wonderen gezien en we vertrouwen erop, dat we steeds die hulp zullen krijgen die we nodig hebben. En we danken allen die ons helpen.

 

Lieve groeten van Jolan

Waarom een logboek?

 

Het was tijd voor een nieuw logboek. Het is al weer een tijd geleden, dat ik op internet het een en ander vertelde over alles wat ik hier in Suriname meemaak. Voor de mensen, die me nog niet kennen, wil ik me even voorstellen: Mijn naam is Jolan Gaaikema. In de afgelopen jaren heb ik als predikante gewerkt in Nederland en Suriname en in 2012 ben ik met vervroegd pensioen gegaan om naar Suriname terug te keren en daar hulpwerk te verlenen en ook als predikante werkzaam te zijn. Ondertussen ben ik 65 geworden en met gewoon pensioen en ik heb al het een en ander opgestart in Suriname. een aantal van mijn activiteiten spelen zich bij mijn huis af: zo worden er bij voorbeeld kniplessen gegeven bij mij op de waranda. Op hetzelfde balkon houd ik ook kerkdiensten.

 

We helpen diverse scholen aan bibliotheekboeken, we hebben EHBO-cursussen georganiseerd. We organiseren activiteiten voor kinderen o.a. in Sunny Point. En als gevolg van al onze werkzaamheden onder kinderen zijn een aantal kinderen bij mij thuis komen wonen, omdat zij geen veilig thuis hadden en veel hadden meegemaakt. We hebben een bijzondere doopdienst gehad in Klaaskreek, waar 8 kinderen gedoopt zijn op hun geloofsbelijdenis. En we proberen waar nodig allerlei activiteiten te organiseren. 

Dit is niet de eerste keer, dat ik in Suriname woon en actief ben. In de jaren 1976-1978 heb ik ook in Suriname gewoond in Paramaribo en daar diverse kerkdiensten geleid, les gegeven aan het toenmalig seminarie en gewerkt bij de overheid bij onderwijsplanning.

 

In de tachtiger jaren heb ik weer in Suriname gewoond in Nieuw Nickerie en Stone Dansi. Toen werkte ik voor de Vereniging Kinderhulp Suriname "lobi Pikien", we deden veel activiteiten voor kinderen en ik heb een groot aantal kinderen begeleid en in huis gehad.

 

In Nieuw Nickerie was ik predikante van de Verenigde Protestantse Gemeente. We hadden een bloeiende zondagsschool met meer dan 40 kinderen. Er woonden diverse kinderen bij mij van verschillende bevolkingsgroepen. We verzorgden ook diverse culturele activiteiten.

Oorsprong ldealisme

Mijn ouders Menno Gaaikema en Tilly Seth Paul waren grote idealisten met mooie dromen. In de dertiger jaren studeerden ze beiden af als predikant. Zij wilden iets voor de werkelozen doen. Ze zagen een prachtig groot huis in Amsterdam en daar wilden ze iets beginnen. Ze gingen op bezoek bij een andere dominee en vertelden hun plannen enthousiast, maar onder hun verhaal viel deze in slaap. Dat zagen ze als een teken van God, dat het daar niet moest zijn.

 

Er kwam een predikantenplaats vrij in Uithuizen en ze gingen er heen om te solliciteren. Zij droeg nogal oude kleren, hij droeg zijn broek met een touw in plaats van een riem, want ze wilden niet opvallen tussen de arme mensen. Dankzij hun idealisme werden ze toch aangenomen.

 

Binnen een jaar begonnen ze samen met werkelozen uit het hele land aan de bouw van een gemeenschapshuis. Zo gaven zij vele moedeloze mensen moed. In de muur van het gebouw stond op een steen ‘Dit is een huis om God te dienen”.

 

Ze waren jong en hadden nog geen kinderen, maar er was een jongen van 14 jaar in Den Haag, waar het helemaal niet goed mee ging. Zij waren met hem begaan en namen hem in huis en omdat ze het sneu voor hem vonden, dat hij alleen was, zochten zij er nog een andere pleegzoon bij.

Ze richtten vol enthousiasme een amateurorkest op, dat wekelijks oefende. Er ontstond een amateur - toneelvereniging, die overal in de buurt – vaak in de open lucht - toneelstukken opvoerde, die hij schreef. Deze voorstellingen, die vele mensen trokken, hadden als boodschap, dat er geen verschil is tussen een arbeider of boer, dat alle mensen gelijkwaardig zijn.

 

In de wintertijd organiseerden zij om de werkelozen uit de buurt een doel te geven een landarbeiderscursus. De leerlingen leerden daar van alles: melken, planten, sloten graven.. Ook kregen zij algemene ontwikkeling en soms vertelde een kunstenaar over zijn werk. Na afloop van de cursus kreeg ieder een handgeschreven diploma, dat kon helpen bij het vinden van vast werk. Velen vonden elders een leuke baan.

Na de oorlog bleef het echtpaar idealen koesteren, want zij wilden geloven in het goede in elk mens. Nieuwe mensen kregen nieuwe kansen op ’t Oldörp. Het gemeenschapshuis werd volkshogeschool, waar jongeren en volwassenen een of twee weken kwamen om zich te ontplooien en te ontwikkelen.

 

In de vijftiger jaren hoorden zij bij de eersten, die begrepen, dat mensen geen vijanden moeten blijven. Zo leerden zij vrede aan Nederlanders en Duitsers, ook Joodse mensen werden uitgenodigd om aan de cursisten hun volksdansen te leren.

 

Toen ging zij heen en hij bleef invulling geven aan al hun dromen, ook namens haar. In de tijd van de koude oorlog nodigde hij mensen van beide zijden uit om de boerderij, die in de werkelozentijd gefungeerd had als oefenplaats voor de landarbeiders, te verbouwen tot een theater en ontmoetingscentrum.

 

Werkkampen verbonden mannen en vrouwen over alle grenzen heen, zij leerden verder te kijken dan hun eigen horizon.

De oorlog brak aan en dankzij deze opleiding voor landarbeiders, waarbij de leerlingen intern woonden en werkend leerden, konden zij voorkomen, dat vele werkeloze jongens naar Duitsland werden gestuurd, want zolang zij elke dag op school zaten, werden ze niet opgeroepen.

 

Ook waren er onderduikers, wat best spannend was, omdat er een NSB-er bijna dagelijks langskwam. Er was op zekere dag een huiszoeking, maar de militairen zagen het luik niet onder het bed met die moeder, waar op het voeteneind een kleuter zat, die aandacht trok en hen vertederde. En de onderduikers werden niet ontdekt.

 

In de Hongerwinter kwamen er vele uitgehongerde kinderen uit Den Haag in het gemeenschapshuis vertoeven. Iedereen voelde zich er thuis. Ze leefden met elkaar als een hele grote familie, waar elk zorg droeg voor anderen, precies zoals de bijbel het heeft bedoeld.

 

Toen de vrouw vanwege de tuberculose voor langere tijd met haar dochtertje naar de zandgrond in een andere provincie moest, moederden andere vrouwen over haar ene zoontje.

Velen namen deze kostbare idealen mee naar hun eigen land, naar Israël, Oost-Duitsland, Rusland, Amerika en ook in die landen ging iets te gebeuren. Wat klein begonnen was, groeide uit tot iets, wat uitwaaierde over de hele wereld, want de wind van God kent geen beperkingen, waait over alle grenzen heen.

 

Zelf heb ik iets van dit idealisme meegenomen naar Suriname en met onze stichting doen wij veel, wat in het verlengde ligt, van wat deze twee mensen beoogden, want zij waren mijn ouders.

Een paar jaar later vertrok ik naar Stone Dansi, waar ik een schooltje oprichtte, waar we uitgebreide doopdiensten hielden, zodat er een nieuwe oecumenische gemeente ontstond. Er waren daar vele activiteiten voor de jeugd. Ik gaf bovendien ook een analfabetencursus voor volwassenen. Later woonden we weer in Nieuw Nickerie, ondertussen was ik getrouwd met Humphrey Banai, die mijn idealen deelde. We droegen de zorg over vele kinderen, waarvan een aantal vanwege de burgeroorlog veel had meegemaakt.

 

Omdat ik in het begin van de 21ste eeuw vele noodvragen kreeg vanuit Suriname en omdat ik later ontdekte, dat ik met flex-pensioen kon, heb ik in 2011 besloten om met vervroegd pensioen te gaan en na vele jaren Nederland weer terug te keren naar Suriname en over wat ik nu hier doe namens de Stichting Veelkleurige Kansen Suriname gaat dit logboek.

 

 
 

 ENG  NL    NL