Kansen voor Kinderen
Kinderhulp Paramaribo e.o.

Verspreid over Paramaribo wonen een groot aantal van de kinderhulp-kinderen. Met kinderhulp Suriname 'Lobi Pikien' en nu met de Stichting Veelkleurige Kansen zijn jaarlijks  tussen de 50 en 100 kinderen geweest, die zonder onze steun niet naar school zouden hebben kunnen gaan. In dit jaar 2019 hebben wij tot nu toe al zeker 48 kinderen naar school geholpen, waarvan de meeste in Paramaribo wonen, maar ook een aantal in Onverwacht en in Paranam te Para en enkele in Commewijne. De steun was wisselend: werden er in het verleden veel pakketten gestuurd met kleding en levensmiddelen, nu is de steun meer financieel en geestelijk. We steunen de kinderen bij voorbeeld omdat de moeder chronisch ziek is, of omdat de vader is overleden, of omdat de moeder psychiatrische problemen heeft, of omdat kinderen wees zijn.

Daarnaast worden ook nog een aantal kinderen in Para geholpen met huiswerkbegeleiding, die gratis wordt aangeboden, want onze doelgroep zijn juist kansarme kinderen.

We zullen enkele van onze kinderhulpkinderen aan u voorstellen.

Ik heet Kiara Faith, ik ben 15 jaar oud, ik zit in de 2de MULO. Ik wil graag stewardes worden en als bijbaan een model, omdat ik het heel erg leuk vind en ik ben goed erin. Maar om stewardess te worden moet ik mijn best heel goed doen op school. Ik moet echt gaan werken aan mijn prestatie. Ik moet mijn best beter doen op school, zodat ik mijn doel kan bereiken. 

Ik ben Sarah. Ik ben 16 jaartjes jong.

Het kind op mijn school is het dochtertje van mijn zus en dit kleine meisje heet Adanne.

Ik zit in de 4de MULO. Ik wil later graag advocaat worden. Waarom ik hiervoor kies, ik kies hiervoor, omdat ik nie echt een andere keus heb. Ik had eerst plannen om arts te worden, maar toen had ik niet genoeg punten voor de B-klas, dus ging ik naar de A-klas. Maar aan 1 kant ben ik toch blij, want ik houd niet van natuurkunde. Ik ben trots op mijzelf en ik ga voor het beste.

Dit zijn Jayden en Jamal, twee broers.

Jayden is de oudste van de twee en hij wil arts worden.

Jamal heeft als ideaal om een advocaat te worden.

Ik ben Tatiana.

Ik ben 14 jaartjes jong en zit in de 1ste MULO en wil graag een leerkracht worden en wil les geven opde MULO-school en graag het vak biologie.

Open huis in Onverwacht
te Para

Bij ons in huis zijn kinderen altijd welkom en zij die geen veilig onderkomen hebben vinden er een thuis. 

Een aantal kinderen wonen bij ons en andere kinderen komen alleen logeren als hun moeder naar het binnenland is of naar Frans Guyana.

Gezelligheid staat voorop en wij proberen de kinderen zich echt op hun gemak te laten voelen.

En als er iemand jarig is, bouwen wij een feestje.

We volgden bij de begeleiding van de kinderen de presentiemethode, dit is een methode ontwikkeld in de pastorale sfeer. We probeerden er voor de kinderen te zijn en ons in te leven in hun leefwereld. Het was de bedoeling in principe de kinderen zolang te begeleiden als nodig. Dit wil zeggen: als de familiesituatie van een kind veranderd is en de kinderen weer bij hun naaste familie kunnen wonen, dan zullen wij dit stimuleren. Wel houden we daarna, als het kind daar behoefte aan heeft, contact.

 

Ons huis heeft kinderen van vele bevolkingsgroepen ontvangen, met de nodige aanpassingen van onze aanpak als ook het voortdurend blijven ontwikkelen van het open huis. De stichting staat achter het principe dat kinderen het beste uit zijn bij hun eigen moeder en vader, of naaste familie. Echter in uitzonderlijke situaties, waarbij de veiligheid en gezondheid van een kind ernstig in gevaar was veranderde dit. Wij geloven, dat ieder kinderen de kans moeten krijgen echt kind te zijn en zich zo spelenderwijs te ontwikkelen. Met liefde en aandacht konden we bij de kinderen veel bereiken. Zo zien we sommige kinderen opleven en blij vertrekken, terwijl ze bij binnenkomst niet eens konden lachen. We worden geconfronteerd met de pijn en het verdriet van kinderen en het ene kind is gemakkelijker te helpen dan de ander.

 

​​Bij de blijvende ondersteuning van kinderen in andere situaties als ook bij de activiteiten middagen zijn we blij met steun. Zo zijn er meer dan 90 kinderen, misschien wel 100 kinderen,  die wij ondersteunen, als we de gratis huiswerkbegeleiding ook meetellen.

 

Van oudsher al vanaf 1983 was Kinderhulp Suriname 'Lobi Pikien' actief in NIEUW NICKERIE. Jolan Gaaikema was in januari 1983 naar Suriname vertrokken en zij werd vanaf pasen 1983 predikante bij de Eben Haëzerkerk van de Verenigde Protestantse Gemeente aldaar. Tegelijk met haar werk daar bij deze gemeente ontstond ook veel werk voor kinderhulp: Langzaam maar zeker kwamen er steeds meer kinderen in de pastorie wonen. Ook het kinderwerk bij die kerkelijke gemeente groeide, want na een tijdje waren er meer dan 40 kinderen bij de zondagsschool.

 

Kinderhulp vroeger

 

Jolan was eerst predikante in Nieuw Nickerie, later woonde zij een periode in STONE DANSI in het binnenland. Daar was Jolan niet alleen predikante maar ook juffrouw aan een nieuw gesticht schooltje, waar 21 kinderen van alle klassen in 1 lokaal - een dak op palen- les hadden.'s Middags fungeerde de school als gemeenschapshuis, de volwassenen volgden een analfabeten-cursus en in het weekeind was de school een kerk.

 

In het binnenland, bij Stone Dansi, werden ook doop-diensten gehouden in en bij de rivier. Veel mensen en jongeren uit de gemeenschap werden gedoopt en velen van hen hebben een plek gevonden in een kerk.In 1987 keerden Jolan en Humphrey weer terug naar Nieuw Nickerie, alwaar zij in een huis ongeveer 35 kinderen opvingen. In die periode hield zij kerkdiensten bij dat huis aan de Waldeck. Ook werd daar toneel gespeeld met de kinderen en veel gezongen.Veel van de kinderen die daar in Nieuw Nickerie bij hen woonden waren vluchtelingen in de burgeroorlog.

Nadat Jolan samen met haar man Humphrey Banai eind tachtiger jaren naar Nederland vertrok is Kinderhulp Suriname 'Lobi Pikien' kinderen in Nieuw Nickerie blijven steunen. Eerst waren dat een groot aantal. Later zijn diverse kinderen naar Paramaribo verhuisd, en toen steunden we kinderen in verschillende plaatsen. Nadat sommige kinderen van school afgingen, werden zij vervangen door anderen. Er bleven nog maar een paar kinderhulpkinderen in Nickerie over, en nu wonen de meeste kinderen elders, maar bij nood helpen wij ook gezinnen in Nieuw Nickerie.

Pont Buiten

Het gebouw van het Leger des Heils in Pont Buiten is al jaren een ontmoetingsplaats voor kinderhulp-kinderen. Verschillende mensen van het Leger des Heils hebben in het verleden de kinderhulpkinderen begeleid, lang voordat de Stichting Veelkleurige kansen Suriname werd opgericht. In de laatste jaren waren dat Georgetina Codfried en Majoor Marsha Samedi. De laatste twee zijn leden van het bestuur van de stichting. Vanaf 2019 hebben we er in Pont Buiten twee bestuursleden bij gekregen namelijk Vanessa Tuinfort-Asaini en luitenant Nancy Seymanson. We zijn erg blij met de uitbreiding van ons bestuur.

 

 

Het werk van kinderhulp is al in 1983 begonnen en gaat nog steeds door, alleen nu onder de naam van de Stichting Veelkleurige Kansen Suriname. Dankzij een gift hebben wij in 2017 zeker 90 kinderen en jongeren bij het naar school gaan kunnen ondersteunen, in 2018 waren dat er 50, omdat onze middelen wat beperkt waren in dat jaar en nu in maart 2019 hebben wij al weer 48 kinderen naar school geholpen. En het worden er dit jaar nog veel meer. We willen graag dit werk voortzetten en dat kan alleen met hulp van fondsen of donateurs.

We steunen niet alleen kinderen in Suriname, maar ook enkele kinderen in St Laurant, net over de grens in Frans Guyana. Misschien vind u dit vreemd, maar in Frans Guyana wonen veel Surinaamse mensen en ook Ivonne, die al heel lang bij Kinderhulp betrokken is. Rechts ziet u haar met een aantal van haar kinderen en kleinkinderen.

 

Ivonne heeft, toen Jolan in Stone Dansi een school leidde, Jolan Gaaikema geassisteerd: zij hield zich bezig met de kleuters en deed in opdracht van Jolan een groot aantal activiteiten met de kleinsten op school. Later heeft Yvonne als jonge moeder ook nog een tijd in Nieuw Nickerie bij Jolan en haar vele kinderen gewoond.

 

Ze is nu de trotse moeder van 6 kinderen en oma van 5 kleinkinderen. Drie van haar kinderen horen nu bij de kinderhulp van onze stichting. Ivonne zet zich er voor in, dat haar kinderen een goede opleiding krijgen! Haar ene dochter Tilly, die ook jaren door ons gesteund werd, is nu de gelukkige moeder van 3 kinderen en zij is geslaagd voor het eindexamen VWO en nu heeft zij zich erin bekwaamd om kleuterleidster te worden. Ze is geslaagd en wacht op een plaats op een school, zodat zij nu voortzet wat haar moeder begon. U ziet haar op de foto rechts onder in rood.

 

In Frans Guyana gaan de kinderen al vanaf hun derde jaar naar school, daarom zijn zij met alles wat vroeger dan de kinderen in Suriname, zij leren volgens het Franse schoolsysteem en natuurlijk zijn alle lessen in het Frans. Thuis spreken de kinderen soms ook Surinaams vanwege hun ouders en familie.

 

Jennifer hier rechts in haar roze jurk is de jongste, zij is 11 jaar en gaat naar de 6de klas lagere school. Ze staat al vroeg op als ze naar school moet gaan.

 

Veronique (rechts) is 13 jaar en zij zit in de 2de klas MULO. Ze doet goed haar best en we hopen, dat zij over zal gaan naar de tweede klas. In Frans Guyana zijn de vakantie ongeveer in dezelfde tijd als in Nederland, terwijl in Suriname de vakanties later vallen.

 

De kinderen van Ivonne spreken vloeiend Frans, maar ook kennen ze de Surinaamse taal, het Saramakkaans, het Aukaans en een beetje Nederlands. Veronique leert op school Engels, dus zij is veeltalig, dat belooft wat voor de toekomst!

 

Dan steunen wij ook nog Elionora, zij is al weer wat ouder, zij is 15 jaar en zit op het Lyceum, ook zij doet het goed op school. Zij heeft een school, die je zou kunnen vergelijken met de MULO afgerond en zit nu in de 4de van het HAVO of van VWO. Zij is net las de andere kinderen van Ivonne erg serieus met haar schoolwerk en ze zal nog ver komen.

 

Voor Surinaamse moeders in Frans Guyana is het leven niet altijd gemakkelijk, ze willen hun kinderen een goede opleiding geven, maar de kosten in Frans Guyana zijn hoog. Daar betaalt men Europese prijzen voor levensmiddelen en kleding.

 

Wij bekijken of wij Ivonne in de gelegenheid kunnen stellen om in 2016 voor onze stichting in Frans Guyana aan het werk te gaan als knipleslerares, want wij willen de activiteiten van de stichting uitbreiden over grenzen heen. Maar dan heeft Ivonne nog eerst scholing nodig.

 

Verder steunen wij de familie ook bij verbouwingen van hun huis, of eigenlijk van hun badkamer en dergelijke. We hebben maar bescheiden middelen, maar willen toch helpen waar de huisvesting van mensen iets extra's nodig heeft.

St. Laurant Frans Guyana
 
 
 
 
 
 

 ENG  NL    NL